Ποιοι είμαστε

Κατερίνα Μαθιουδάκη 

Παιδί ντροπαλό και συνεσταλμένο. “Ό,τι έχει να πει, το λέει με την πένα της” έλεγαν οι δάσκαλοι στη μητέρα της. Και έτσι συνέχιζα να γράφω. Συνέχιζα και να ζωγραφίζω. Ζωγράφος όμως θα γινόμουν στην άλλη μου ζωή.  

Πριν την εφηβεία πρόλαβα να γίνω εκδότης και συντάκτης εφημερίδας στο στενό της γειτονιάς μου. Η γραφομηχανή της μαμάς είχε πάρει φωτιά από το αποτύπωμα όσων αφουγκραζόμουν, έβλεπα, ένιωθα. Λάτρεψα και τα ερτζιανά και ξημεροβραδιαζόμουν να ακούω αγαπημένους μουσικούς παραγωγούς ανακαλύπτοντας τη μαγεία του ραδιοφώνου. Λίγο αργότερα ανακάλυψα και τη μαγεία του θεάτρου. Και συνέχιζα να ερευνώ, να παρακολουθώ και να γράφω. Χωρίς καλά καλά να το συνειδητοποιήσω, πέρασαν δεκαέξι χρόνια στο χώρο των media. Διένυσα τα μονοπάτια της ελληνικής μουσικής αρθρογραφώντας και τα τελευταία εννιά χρόνια περπάτησα σε αλλιώτικες διαδρομές στο χώρο του θεάτρου.  

Φέτος …θέλω να πάω παντού! Να διανύσω μονοπάτια γνωστά και μονοπάτια ανεξερεύνητα. Το «artpass» είναι το καινούργιο μου παιδί, το δικό μου παιδί, με τη σφραγίδα και την ταυτότητά μου. Είναι αυτό που, σύμφωνα με την ετυμολογία του, θα διαβαίνει όλα τα περάσματα και θα περιλαμβάνει ό,τι εμπεριέχεται στον κύκλο της δικής μου αισθητικής και κατ’ επέκταση,  και της δικής σας! Ευελπιστώ ότι το artpass θα είναι και το «διαβατήριο» για όλα τα ταξίδια μας… Είτε αυτά που κάνουμε με το σώμα και γνωρίζουμε καινούργιες, ιδιαίτερες, ξεχωριστές συνήθειες και πολιτισμούς, είτε για τα ταξίδια που κάνουμε με τη ψυχή μέσω της μουσικής, του θεάτρου, του κινηματογράφου, του βιβλίου και κάθε μορφή τέχνης…

Ξέχασα όμως να συστηθώ! Το όνομά μου είναι Κατερίνα και από μικρή μου άρεσε να λέω πως όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω “πολίτης του κόσμου”. Από την άλλη πλευρά, η τέχνη πάντα μου έδειχνε τον δρόμο. Μονοπωλούσε την ψυχή μου, χάριζε πνοή στα όνειρά μου και άπλετο φως στις μέρες μου.

Αυτά είναι κομμάτια της δικής μου ιστορίας. Μα οι καλύτερες θα ειπωθούν ακριβώς εδώ!  Όχι γιατί θα διαφέρουν πολύ από όσες έχετε διαβάσει μέχρι τώρα… Αλλά γιατί σίγουρα θα χαράζουν ορίζοντες με γνώμονα την αλήθεια μου. 

Ό,τι υπάρχει, συμβαίνει και αξίζει να μάθεις για την Ελλάδα ή για άλλες πολιτείες εκτός αυτής, θα αποκαλύπτεται στον ιστόχωρό μας μέσα από το τρίπτυχο Ταξίδια – Πρόσωπα και Τέχνες – Γευσιγνωσία. Γιατί τη ζωή αν δεν την ταξιδέψεις, δεν την νιώσεις, δεν την γευτείς …τι νόημα έχει;;; Και επειδή το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις, υπάρχει και η αθέατη πλευρά των πραγμάτων για αυτούς που αναζητούν κάτι διαφορετικό, κάτι ιδιαίτερο, κάτι πέρα από τα συνηθισμένα.

Και επειδή πάντα μου άρεσε τελικά να μοιράζομαι…

Σε καλωσορίζω πίσω από το τιμόνι του artpass.gr! 

Βίρα τις άγκυρες λοιπόν (καθότι κόρη καπετάνιου!) …και καλά μας ταξίδια! 

 

 

Σοφία Κουκουλά

Γεννήθηκα το 1984. Μεγάλωσα, αλήθεια! Μικροί μπήκαν στα βάσανα οι γονείς μου. Μεγάλωσαν μαζί μας. Έχω έναν μικρότερο αδερφό. Μεγάλωσα στ’ αλήθεια; Τελείωσα το λύκειο και μπήκα στο Πάντειο πανεπιστήμιο από όπου κι αποφοίτησα μετά από λίγα χρόνια. Με διαφορά ενός χρόνου πέρασα και στην δραματική σχολή του Γιώργου Αρμένη, Νέο Ελληνικό Θέατρο. Δούλεψα στο θέατρο και στην τηλεόραση με θαυμάσιους σκηνοθέτες. Μερικοί από αυτούς είναι η Σοφία Κακαρελίδου, ο Κώστας Γάκης, η Κάρμεν Ρουγγέρη, η Αθανασία Καλογιάννη, ο Αλέξανδρος Ρήγας κι ο Πιέρρος Ανδρακάκος. Έκανα και κάνω κι άλλες δουλειές. Αυτή είναι η μοίρα των καλλιτεχνών. Κάποια στιγμή, ψάχνοντας το χαμένο παιδί μέσα μου, αποφάσισα ότι θα ‘πρεπε να μάθω πώς να πλησιάζω ένα παιδί, πώς να παίζω μαζί του, πώς να του μαθαίνω και να μου μαθαίνει την ζωή χωρίς να ‘χω δασκαλίστικο ύφος αλλά πολύ περισσότερο να ‘χω το ύφος της συνενοχής. Παρακολούθησα το διετές σεμινάριο του θεάτρου Πόρτα κι έτσι από τότε διδάσκω και διδάσκομαι στα σχολεία, που δουλεύω σαν δασκάλα θεατρικής αγωγής. Έχω γράψει και δύο ποιητικές συλλογές. Από τότε, που ανακάλυψα ότι στο παιδί μέσα μου αρέσει το γράψιμο δεν έχω σταματήσει να γράφω. Πάνε έξι χρόνια τώρα.  Τον τελευταίο καιρό μ’ απασχολεί πολύ ο χρόνος, που περνάει. Που χάνονται αυτά, που ζήσαμε; Προφτάνουμε; Όταν γράφω, παίζω, διδάσκω ο χρόνος σταματάει. Δεν μεγαλώνω τότε. Δεν με νοιάζει αν προφτάνω. Στο παιχνίδι μπλέκομαι με τους κόσμους, που φτιάχνω ή έφτιαξαν άλλοι για ‘ μας και γίνομαι αιώνια.

error: Content is protected !!