Τεχνες και Προσωπα

«Όμορφη Πόλη»: Ωδή στο όνειρο, την πίστη και τις πανανθρώπινες αξίες

15 Σεπτεμβρίου, 2020

Η επανάσταση είχε πάντα όνομα. Είχε το όνομα του Μίκη. Και η «Όμορφη Πόλη», εκεί, αγέρωχη. Να συμμετέχει σε μια ατέλειωτη μυσταγωγία και με τα μηνύματά της να υπενθυμίζει στο λαό πως πρέπει να παραμείνει ζωντανός με μια γνήσια αγωνιστικότητα, αυταπάρνηση και επιμονή να αλλάξει ό,τι του μαυρίζει το χώμα τούτο, την πατρίδα του, τις «πατρίδες»  που του δίνουν δύναμη… Την οικογένεια, τις πανανθρώπινες αξίες, τη δυνατότητα να ψάχνει για τον ήλιο της δικαιοσύνης.

Γράφει η Κατερίνα Μαθιουδάκη

Ό,τι είδα στη σκηνή του Ηρωδείου τη βραδιά της 14ης Σεπτεμβρίου ήταν Ελλάδα. Μια Ελλάδα στην οποία μοιάζει να μην έχει αλλάξει τίποτε από την εποχή του ’62. Ο έρωτας, η ζωή και το φως, ο θάνατος, η ξενιτιά, η ρωμιοσύνη… Τι να προλάβεις να πρωτοπείς και να αγγίξεις μέσω του λόγου… Σε μια ποίηση του μεγάλου μας δημιουργού που ταίριαξε άρρηκτα με τα κείμενα του Στέλιου Παπαδόπουλου και του Γιώργου Βάλαρη, οι οποίοι τίμησαν και σεβάστηκαν απόλυτα το πνευματικό και καλλιτεχνικό μέγεθος αυτής της τεράστιας φυσιογνωμίας. Γιατί η «Όμορφη Πόλη» του 2020 μπορεί να είχε video art, φωτισμούς και χορογραφίες όλα εναρμονισμένα στο σήμερα και να μην θύμιζε σε τίποτε αυτό που παρουσιάστηκε επί σκηνής σχεδόν μισό αιώνα πριν, αλλά κράτησε την αγάπη, το σεβασμό και το πάθος και το «κέντησε» με ουσία και αισθητική μιλώντας στο σήμερα με μια δική της γλώσσα. Αυτή η γλώσσα πάλι στο συναίσθημα ακουμπούσε. Αυτό χάιδευε, με αυτό πορευόταν. Και στο ελληνικό φιλότιμο, που κανένας ξένος δεν μπορεί να το αντιληφθεί με τις διαστάσεις που το αντιλαμβάνεται ένας Έλληνας. Και στην ελευθερία και στους αγώνες που έδωσαν οι πρόγονοί μας, για να μπορούμε εμείς να μιλάμε σήμερα ελεύθερα. Άλλωστε ο Μίκης Θεοδωράκης το γνωρίζει πολύ καλά αυτό.

Ας μου επιτραπεί να αναφερθώ, πιο συγκεκριμένα, στην θεατρική παρουσία της Ελισάβετ Μουτάφη που με εντυπωσίασε για τη βαθιά δραματικότητά της και τη “μορφή” που επέλεξε να δώσει στον λόγο της αλλά και την νεότερη θεατρική παρουσία του Άκη Σιδέρη που στάθηκε αξιοπρεπώς στο ύψος των περιστάσεων και με τον λόγο αλλά και με την κίνησή του. Ιδιαίτερη μνεία στον Γιώργο Κιμούλη που “άλλαζε” συθέμελα με την εμφάνισή του επί σκηνής την ατμόσφαιρα όλου του εγχειρήματος: έπαιζε ακόμη και με τους ρυθμούς της ανάσας του, με την κάθε λέξη και τον συλλαβισμό της. Τελικά κάποια πράγματα, όσο και αν προσπαθείς, δεν εξηγούνται στους θεατρανθρώπους… Απλά αφήνεσαι και τους απολαμβάνεις. Ο Κώστας Καζάκος έλειπε αισθητά επί σκηνής ενώ η Λήδα Πρωτοψάλτη ήταν χωρίς υπερβολή η σπουδαιότερη και η πιο σπαρακτική γυναικεία φιγούρα της «Πόλης». Η παρουσία Κιμούλη – Πρωτοψάλτη στη σκηνή ήταν τόσο δυνατή που αναμετριόταν βήμα προς βήμα, λέξη προς λέξη με το έργο του Έλληνα δημιουργού. Μια αμφίρροπη μάχη που είχε νικητή τους αποδέκτες αυτής της «αναμέτρησης», το κοινό κάτω από τη σκηνή. Μα θαρρώ, αισθάνονταν κι εκείνοι νικητές, ως κοινωνοί του έργου του Θεοδωράκη. Λάτρεψα τον Δημήτρη Μπάση για την στιβαρότητα του, καθώς απέδειξε πως δεν είναι μόνο ένας άξιος ερμηνευτής αλλά ένας από τους πιο άξιους συνεχιστές του έργου του Θεοδωράκη. Ο Μίλτος Πασχαλίδης πατούσε σε γνώριμα μουσικά εδάφη και ως μια πολύτιμη φωνή, έδωσε το στίγμα του στην πορεία της παράστασης ενώ η Φωτεινή Βελεσιώτου, ας με συγχωρήσουν οι απανταχού θαυμαστές της, ήταν για μένα μια άνευρη μουσική νότα που δεν κατάφερε να «ψηλώσει» και να φτάσει στην κορυφή που λέγεται Θεοδωράκης.

Η «Όμορφη Πόλη» είμαστε εμείς. Μπορούμε να είμαστε εμείς, όταν σταματήσουμε να μπερδεύουμε την υπομονή με την ανοχή και την αδυναμία να αντιδράμε. Θα πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη που έχουμε έναν Μίκη Θεοδωράκη να μας υπενθυμίζει όλα αυτά που οι σύγχρονοι Νεοέλληνες τείνουν να ξεχνούν.

Ας μην γκρεμίσουμε τα θεμέλια του ογκόλιθου που λέγεται Μίκης Θεοδωράκης. Είναι η ωδή στο όνειρο, την πίστη και τις πανανθρώπινες αξίες. Είναι η Ελλάδα που ακόμα αντιστέκεται με το κεφάλι ψηλά στο πρόσκαιρο, στο λίγο, στο χυδαίο, στο υποταγμένο.

Του το οφείλουμε άλλωστε… Του το χρωστάμε.

 

Οι φωτογραφικές λήψεις έγιναν από την υπογράφουσα με Camera Xiaomi Redmi Note 8 Pro την ώρα της υπόκλισης.

 

 

Άλλες αναρτήσεις για την “Όμορφη Πόλη”

Διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Άκης Σιδέρης στην Κατερίνα Μαθιουδάκη και το Art Pass εδώ:

Η Κατερίνα Μαθιουδάκη συνομιλεί με τον Άκη Σιδέρη / Συνέντευξη

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

error: Content is protected !!