Τεχνες και Προσωπα

Το Art Pass θυμάται: «Υπηρέτης δύο αφεντάδων» από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ ΚΡΗΤΗΣ

4 Απριλίου, 2020

Παραστάσεις που έγραψαν στη μνήμη μου, σαν να μην έπεσε ποτέ η αυλαία τους για μένα….

 

O Γιάννης Κακλέας σκηνοθετεί Βασίλη Χαραλαμπόπουλο!

Γράφει η Κατερίνα Μαθιουδάκη

Φεύγοντας με το αίσθημα της ικανοποίησης το περασμένο καλοκαίρι από το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και ενώ είχα απολαύσει τη δική τους «Λυσιστράτη», μόνο καλά λόγια είχα να πω για τον ευρηματικό σκηνοθέτη και το σπουδαίο ηθοποιό που είχαν πετύχει μια χημεία μοναδική μέσα από το μονοπάτι της πολυσυζητημένης συνεργασίας τους! Πόσο έντονα θυμάμαι που μας «ξεγέλασε» ο Γιάννης Κακλέας βάζοντας στην έναρξη σχεδόν της παράστασης μια κραυγαλέα διαμάχη μεταξύ ενός άντρα (Γιώργος Παπαγεωργίου) και μιας γυναίκας σε κάποιες θέσεις κάπου στη μέση του θεάτρου και σχεδόν κανείς δεν κατάλαβε στο πρώτο λεπτό ότι πρόκειται για υποκριτικό ζευγάρι και όχι για ζευγάρι θεατών που δεν τους ένοιαζε να διακόψουν τη παράσταση για να εκτονώσουν τη ζήλια τους! Πόσο «έξυπνα» αποδείχτηκαν τα σκηνικά της παράστασης καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου που στη πρώτη ματιά ίσως και να φαίνονταν «περίεργα» ή άτοπα! Πόσο όμορφα φωτίστηκε το έργο με τη συγκεκριμένο καστ ηθοποιών! (Ο Γιώργος Χρυσοστόμου και ο Μάκης Παπαδημητρίου έλαμψαν διαμέσου του υποκριτικού τους ταλέντου και τους το ανταπέδωσαν με το μεγαλύτερο χειροκρότημα!) Πόσο ξεχωριστά ο Κακλέας σκιαγράφησε μια ιδιαίτερη «Λυσιστράτη» μέσα από τη παρουσία του πρωταγωνιστή που όλο και ανεβαίνει τα σκαλιά της εκτίμησης θεατών και κριτικών και έχει αποκτήσει ένα κοινό που τον έχει καταχωρήσει στο μυαλό του ως έναν από τους πιο χαρισματικούς ηθοποιούς της γενιάς του!

Αφού λοιπόν αποκόμισα τη πιο θετική εμπειρία, το να παρευρίσκομαι στη πρεμιέρα της επόμενης φετινής συνεργασίας Κακλέα – Χαραλαμπόπουλου ήταν φυσικό επακόλουθο, κάτι ας πούμε …σαν «άγραφος νόμος»! Από τον Αριστοφάνη στον Carlo Goldoni αυτή τη φορά, στάθηκα τυχερή που σκέφτηκα ενστικτωδώς να περάσω τη πύλη του Ηρωδείου τη Πέμπτη 30 Ιουνίου, μετά τις κυριολεκτικά «ασφυκτικές» ώρες που έζησε η πρωτεύουσα τη προηγούμενη μέρα ενώ είχε μετατραπεί από τα δακρυγόνα σε κανονικό θάλαμο αερίων…

Η συγγραφική πένα του Goldoni επικεντρώνεται στην ιστορία του πολυμήχανου Τρουφαλδίνο που …η λυσσαλέα πείνα του και η ανάγκη του για επιβίωση τον μετατρέπει σε «Υπηρέτη δύο αφεντάδων»! Αστείος μα και υποκριτής, γκαφατζής και πονηρός, καταφέρνει να πάρει τα ηνία αλλά τα διαβολικά του ατοπήματα οδηγούν την «αφεντιά» του σε κωμικοτραγικά αποτελέσματα! Παρόλα αυτά, η ενδιαφέρουσα πλοκή του έργου καθοδηγείται από τη κινητήρια δύναμη του έρωτα και εν τέλει καθιστά το έργο αυτό μια από τις πιο κλασσικές και χαρακτηριστικές κωμωδίες του παγκόσμιου θεάτρου!

Έχω την εντύπωση πως για το Βασίλη Χαραλαμπόπουλο ο φετινός του ρόλος στον «Υπηρέτη» ήταν αυτό που λέμε …«παιχνιδάκι»! Μπορεί να φταίει το ότι δούλεψε πολύ το ρόλο του γι’ αυτό και τον ερμήνευσε με μεγάλη άνεση, μπορεί να φταίει η τριβή του στη σκηνή ή η αγάπη του γι΄αυτό που κάνει και που δίνεται απλόχερα σε αυτό… Σίγουρα όμως φταίει το ταλέντο του και αυτό νομίζω πως δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς! Έχει «χτίσει» μια αξιοζήλευτη υποκριτική ταυτότητα και το θαυμαστό σε εκείνον είναι πως από νωρίς έχει κερδίσει το σεβασμό του κοινού και καταλαβαίνετε πόσο μεγάλη σημασία έχει αυτό τη σήμερον ημέρα, όταν υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται και ξανασκέφτονται που θα πρωτοξοδέψουν ακόμα και το ποσό του 1€… Πάντως η συνεργασία μεταξύ εκείνου και του Γιάννη Κακλέα αποτελεί ένα «ευτύχημα» για το ελληνικό θέατρο, έχουν βρει κοινούς κώδικες επικοινωνίας και τους «εκμεταλλεύονται» με κάθε τρόπο και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι το μόνο ταιριαστό «κλειδί» στη πόρτα που χρειάζεται να ξεκλειδώσουν για να φτάσουν στην επιτυχία, είτε αυτό ερμηνεύεται σε απήχηση είτε σε μια εποικοδομητική συνεργασία… Προσωπικά, δηλώνω πλέον πιστή θαυμάστρια και των δύο!

Όσο αφορά την υπόλοιπη διανομή, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς είναι ένας ηθοποιός που έχει καταθέσει τα διαπιστευτήριά του χρόνια τώρα στο θέατρο από το «Θέατρο Τέχνης» μέχρι σε θεατρικές παραγωγές που έχουν πραγματοποιηθεί στη Γηραιά Αλβιόνα και το Broadway, οπότε η θεατρική του παρουσία είναι ένα μεγάλο «συν» για τη παράσταση. Δυναμικότατοι στις ερμηνείες τους η Αννίτα Κούλη και ο Γιώργος Παπαγεωργίου, αποτελούν ένα υπέροχο ερωτευμένο ζευγάρι ενώ εντυπωσιάστηκα και γέλασα πολύ με τον Κίμωνα Φιορέτο που μας χάρισε έναν τρομερά αστείο «Ντοττόρε» και μου θύμισε πως οι πραγματικά καλοί ηθοποιοί μπορεί να μην έχουν ίση προβολή με κάποιες «πυγολαμπίδες» της λεγόμενης showbiz αλλά είναι αυτόφωτοι και σίγουρα θα τους βρεις εκεί που υπάρχει και καλό θέατρο. Τη Φαίη Ξυλά τη παρακολουθώ ερμηνευτικά από την εποχή του τηλεοπτικού «Φεύγα» και η αλήθεια είναι πως η «εύθραυστη» φυσιογνωμία της με γοήτευε από τότε. Πρώτα απ’ όλα, το γεγονός ότι η ίδια φέτος εξαργυρώνει τη τηλεοπτική της επιτυχία με μια τέτοια συνεργασία είναι μια απόφαση που θα την επιβραβεύει μέρα με τη μέρα. Εδώ υποδύεται τη Βεατρίκη, η οποία μεταμφιέζεται σε άντρα προκειμένου να βρει τα ίχνη του αγαπημένου της που εξαφανίστηκε, αφού έμπλεξε σε έναν μοιραίο καβγά με τον αδερφό της ηρωίδας μας. Το αποκορύφωμα του ρόλου της είναι όταν η ίδια αποκαλύπτει μπροστά σε όλους τη πραγματική της ταυτότητα και εδώ είναι που η όλη σκηνή δεν με συγκλόνισε, αν και σίγουρα είναι από τις θεατρικές στιγμές του έργου που συγγραφικά κατέχει όλα τα πλεονεκτήματα για να συμβεί κάτι τέτοιο. Θεωρώ πως η Φαίη Ξυλά έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε αλλά προσωπικά δεν κατάφερε να με «ταρακουνήσει», σίγουρα θα την ήθελα διαφορετική ερμηνευτικά και όταν αποχωρεί από τη σκηνή μετά την αποκάλυψη αυτή, να με αγγίζει περισσότερο η εικόνα μιας γυναίκας που πάλεψε έντονα για την αγάπη. Και εδώ η αγάπη ακούει στο όνομα «Ρομπέρτο Αρετούζι» που θα υποδύεται για όλο το καλοκαίρι ο Γιώργος Χρυσοστόμου που πέρυσι τέτοια εποχή σάρωσε ως Κλεονίκη στη «Λυσιστράτη» του Γιάννη Κακλέα. Δεν ξέρω το πώς μπορώ να αποδώσω ακριβώς με λόγια το πολύπλευρο ταλέντο του αλλά μπορώ με κάθε συναίσθηση να πω πως το θέατρο έχει μέλλον με τέτοιους ηθοποιούς… Και να μου το θυμηθείτε! Θα έρθει η στιγμή που θα ακούτε παντού το όνομά του και θα βλέπετε ουρές στα θέατρα που θα παίζει!

Βάζω 10’ στη δημιουργικότητα και τη φαντασία του Γιάννη Κακλέα, στην ικανότητά του να ψυχανεμίζεται και να στήνει τόσο όμορφες παραστάσεις… Αν δεν υπήρχαν δε οι συγκεκριμένοι συντελεστές, η παράσταση δεν θα ήταν αυτή που ήταν ως καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Θα μου μείνει αξέχαστη η σκηνή του σερβιρίσματος με το Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και τους εξαίρετους χορευτές επί σκηνής… Μόνο γι’ αυτή τη σκηνή αξίζει να δεις ολόκληρη τη παράσταση! Πολύ ευφάνταστα τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη και τα κοστούμια της Βάλιας Μαργαρίτη που σου μετέδιδαν εικόνες και μια γλυκιά νοσταλγία από παλιά Ιταλία, νομίζω πως και οι δύο πέτυχαν μια απ’ τις αρτιότερες δουλειές τους! Αν θέλετε να σας το πούμε κι αλλιώς, η ψυχαγωγία και η καλή αισθητική σ’ αυτή τη παράσταση περισσεύουν…        

 

 

Η κριτική της Κατερίνας Μαθιουδάκη για την παράσταση «Υπηρέτης δύο αφεντάδων» αναρτήθηκε πρώτη φορά στην στήλη «Πάμε Θέατρο» του tralala.gr στις 13 Ιουλίου 2011.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

error: Content is protected !!