Ταξιδια

Να προσπερνάς. Αλλά να μην περνάς ξυστά από τη ζωή.

27 Ιανουαρίου, 2020

*Με αφορμή το τραγούδι «Αόριστος» των Γιώργου Κωνσταντινίδη – Απόστολου Στάικου, διάσπαρτες εικόνες και σκέψεις του νου που βρήκαν δίοδο σε ένα κομμάτι χαρτί

 

Οι άνθρωποι τείνουν να αλλάζουν συμπεριφορές.

Ακόμα και το χάδι τους, με το πέρασμα του χρόνου, διαφορετικό.  Ακόμα και η ματιά τους, διαπεραστική.

 

Γράφει η Κατερίνα Μαθιουδάκη

 

Να προσπερνάς ξερά κλαδιά με τη φόρα του ανέμου.

Νότες που δεν θα τραγουδήσουν, πουλιά που δεν θα κελαηδήσουν.

 

Να προσπερνάς τους ουρανούς που είναι ανέγγιχτοι στον ήλιο.

Νύχτες που δεν θα ομολογήσουν τα μυστικά τους

είναι νύχτες που δεν θα απαλλαγούν ποτέ

από τις αλυσίδες των κορμιών τους.

 

Να προσπερνάς φόβους και λέξεις εμμονικές,

πόρτες και αλήθειες μισάνοιχτες.

Χέρια που κρύβονται στο μετά,

δεν θα ζητήσουν να κρατηθούν

αντικρίζοντας ολάνοιχτους ορίζοντες,

με ολάνοιχτες εισόδους.

Στο φως, στο χρόνο, την αγάπη και το λάθος.

 

Να προσπερνάς. Αλλά να μην περνάς ξυστά από τη ζωή.

Αν γδαρθείς, θα επιτρέψεις στη ψυχή σου να ξαναγεννηθεί.

Αν ματώσεις, θα λουστράρεις τη στιγμή με έντονο κόκκινο.

 

Να νιώθεις. Να προσπερνάς.

Αλλά να μην περνάς ξυστά από την πληγή.

 

Να προσπερνάς, μη μετανιώνεις.

Όλα είναι δρόμος και φως. Όλα είναι δρόμος.

Και ο άγγελος βουβός, ακολουθεί και δικαιώνει.

 

Cover photo: Header illustration by Dan Savage.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

error: Content is protected !!