Τεχνες και Προσωπα

Η συναυλία του Κώστα Μακεδόνα στο Βεάκειο μέσα από 50+1 φωτογραφικά «κλικ» του Art Pass

2 Αυγούστου, 2020

Φτάσαμε στο Βεάκειο, οι εκλεκτοί συνεργάτες μου και εγώ, πριν το φεγγάρι μας χαρίσει άλλη μια νύχτα. Δευτέρα 27 Ιουλίου 2020 και το Art Pass πραγματοποιεί την πρώτη του χορηγία επικοινωνίας στη συναυλία του Κώστα Μακεδόνα στο υπέροχο θέατρο του Πειραιά, με θέα τη θάλασσα. Τα μέτρα ασφαλείας λόγω του covid-19 τηρούνται με ευλάβεια και το ελαφρύ αεράκι ευτυχώς κατευνάζει την υψηλή θερμοκρασία αλλά και την αγωνία μας.

Γράφει η Κατερίνα Μαθιουδάκη

Φωτογραφίζει ο Απόστολος Μανουράς

Με τη διάθεση της ορχήστρας να μας ταξιδέψει στα χρόνια της αθωότητας ξεκίνησε η συναυλία ένα τέταρτο πριν τις δέκα και με τους ήχους από την «Οδό Ονείρων» του αείμνηστου Μάνου Χατζιδάκι δόθηκε το μήνυμα για μια αξέχαστη βραδιά. Ο Κώστας Μακεδόνας εμφανίστηκε στη σκηνή τραγουδώντας την μεγάλη του επιτυχία «Μόνο μια φορά» και μας πήγε πίσω, ούτε λίγο ούτε πολύ, 29 χρόνια – ακόμα θυμάμαι το εξώφυλλο του δίσκου που είχε αγοράσει τότε η αδερφή μου και το βίντεο – κλιπ του ομώνυμου τραγουδιού να παίζει ασταμάτητα στις τηλεοράσεις εκείνη την περίοδο. Μετά το τέλος του τραγουδιού ο Μακεδόνας, με εμφανές τρακ στη φωνή του, καλωσόρισε τους τολμηρούς «καλεσμένους» και θαυμαστές του που, εν μέσω της δύσκολης κατάστασης που βιώνουμε, αψήφησαν κάθε φόβο και επέλεξαν να βρίσκονται κοντά του. Ο ίδιος έκανε μνεία για τα 31 χρόνια που κλείνει στο τραγούδι τη φετινή χρονιά και συνέχισε με το μελωδικό «Έκανες το λάθος» από το album «Πάμε για ορθοπεταλιές», συνέχισε πιο λαϊκά με το «Έπεσε έρωτας» του Σταμάτη Κραουνάκη ενώ επέστρεψε με μαεστρία πάλι στη μελωδία για να ακολουθήσει το ρυθμό που του ταιριάζει πολύ, αυτού που του επιτρέπει να ακουμπάει το συναίσθημα στις νότες, με το «Είναι πια αργά» που έχουν γράψει για εκείνον οι «Μέλισσες» αλλά και το «Μαζί» σε μουσική και στίχους Σταμάτη Χατζηευσταθίου.

Η παρουσία της Αφροδίτης Χατζημηνά στη σκηνή έμελλε να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού αμείωτο, αφού πρόκειται για μια ερμηνεύτρια μόλις 23 ετών που, παρά το νεαρό της ηλικίας της, διακατέχεται από μια μεστή φωνή και όπως όλα δείχνουν, έχει τις προδιαγραφές να μας απασχολήσει θετικά στο εγγύς μέλλον. Ο Έλληνας ερμηνευτής την υποδέχτηκε στη σκηνή για να μοιραστούν το αγαπημένο «Αντικριστά» των Γιώργου Θεοφάνους – Νίκου Μωραΐτη ενώ αμέσως μετά, της παραχώρησε χώρο και χρόνο για να την γνωρίσουμε καλύτερα. Έξυπνη η επιλογή των τραγουδιών με την βοήθεια των οποίων μας συστήθηκε η Αφροδίτη, αφού πιστοποίησε ότι μπορεί να κινηθεί με άνεση σε πολλά μουσικά είδη και διασκέδασε το κοινό με τραγούδια από το παρελθόν σαν το «Η νύχτα μυρίζει γιασεμί» και την «Βαλίτσα» των Μουζάκη – Γιαννακόπουλου φτάνοντας στο ατμοσφαιρικό και all time classic πλέον «Τράβα σκανδάλη» των Πρωτοψάλτη – Γαλάνη.

Η επάνοδος του Κώστα Μακεδόνα στη σκηνή ξετύλιξε, κατ’ εμέ, το μίτο των ομορφότερων τραγουδιών της πορείας του όπως είναι «Τα πλοία της γραμμής», «Μη μου λες αντίο», «Χωρίς εσένα», «Δεν σου ανήκω» και ο αγαπημένος ερμηνευτής μας καθήλωσε με τις ερμηνείες του. Θαρρώ πως από εκείνη τη στιγμή και μετά το κοινό άρχισε να κάνει πιο αισθητή την παρουσία του καθώς, αν και με καλή διάθεση εξαρχής, ένιωθες πως παρέμενε «κουμπωμένο» και φειδωλό στις αντιδράσεις του.  Και όσο η νύχτα αποκτούσε την υπόσταση που της αξίζει, η σκηνή γέμιζε με τις νότες από το παρεΐστικο «Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε» δίνοντας την σκυτάλη στους ίδιους τους μουσικούς για να μοιραστούν «Το πάρτυ» των Lesendric – Νικολακοπούλου, ώστε να την επιστρέψουν μετέπειτα στον Μακεδόνα για να ερμηνεύσει το νέο του τραγούδι (για μένα ένα από τα ωραιότερα του!) «Να μ’ αγαπάς όσο κανείς», καταλήγοντας με jazz ρυθμούς στη «Λίζα» και στο πτυχίο της αλλά και στο συμπέρασμα πως εν τέλει «Ο έρωτας δεν πάει πανεπιστήμιο»!

Διαβάζοντας από το δελτίο τύπου πριν καιρό ότι στη συναυλία θα συμπεριλαμβάνεται και ένα αφιέρωμα στο Νίκο Παπάζογλου, είχα εκπλαγεί ευχάριστα καθώς ο Νικόλας αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα μεγαλύτερα «κεφάλαια» της ελληνικής μουσικής και παρόλο που τον περασμένο Απρίλη έκλεισε 9 χρόνια που έχει φύγει από τη ζωή, είναι σαν να μην έφυγε ποτέ από κοντά μας. Για τον Μακεδόνα δεν είχα κανέναν ενδοιασμό ότι θα προσέγγιζε τις «πατημασιές» του Παπάζογλου έτσι όπως έπρεπε, κυρίως λόγω πείρας και λαϊκών μονοπατιών που γνωρίζει πολύ καλά όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο στην ιδέα ότι επέλεξε να πραγματοποιήσει από κοινού αυτό το αφιέρωμα με τον Χρήστο Μάστορα μου φάνηκε κάπως παράτολμο και γενικότερα ένα «μεγαλεπήβολο» σχέδιο σε σχέση με το συνολικό αποτέλεσμα και το συγκερασμό που θα δημιουργούσε. Να διευκρινίσω βέβαια πως είμαι θαυμάστρια του Χρήστου Μάστορα – αγαπώ τη φωνή του, τις ερμηνείες του και το πώς έχει εξελιχθεί σε αυτό τον χώρο, θεωρώ ότι γράφει εξαιρετικά τραγούδια και είναι ο πιο ικανός αυτή τη στιγμή στο μουσικό στερέωμα για το είδος που πρεσβεύει. Παρόλα αυτά, σε αυτή τη μουσική στιγμή μου έδωσε την εντύπωση ενός μαθητή που έπρεπε να διαβάσει κι άλλο το μάθημά του για να επιτύχει τον τελικό στόχο, ενώ ακόμα και τα πειράγματά του προς τον Μακεδόνα πάνω στο κλίμα της χαλαρής διάθεσης ήταν σαν να «τραβούσε τη στιγμή από τα μαλλιά», κάτι που δεν χρειαζόταν. Παρόλα αυτά, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε σπουδαία τραγούδια από την πορεία του Νικόλα, μέσω των ντουέτων μεταξύ Μακεδόνα – Μάστορα ή σόλο: «Φύσηξε Βαρδάρης», «Εγώ δεν είμαι ποιητής», «Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ», «Κανείς εδώ δεν τραγουδά», «Απόψε σιωπηλοί», «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», «Ο μοναχός άνθρωπος», «Λεμόνι στην πορτοκαλιά», «Τρελή κι αδέσποτη», «Αύγουστος», «Πότε Βούδας πότε Κούδας». Όπως είπε χαρακτηριστικά και ο Κώστας Μακεδόνας στο τέλος της συναυλίας «…ήταν ένα αφιέρωμα στα μεγάλα τραγούδια και στη μεγάλη ψυχή του Νίκου Παπάζογλου». Και είχε δίκιο. Ο Παπάζογλου δεν ήταν μόνο φωνή, αλλά κυρίως ψυχή.

Η Αφροδίτη Χατζημηνά επανήλθε στη σκηνή για να ανεβάσει το κέφι στα ύψη με «Τα πιο ωραία λαϊκά» και «Η νύχτα θέλει έρωτα» αλλά και να τραγουδήσει τον σεβντά με το «Απόψε θέλω να πιω» της Χαρούλας Αλεξίου και το «Αν είναι η αγάπη αμαρτία» που στιγματίστηκε με τη φωνή της Τζένης Βάνου.

Τα πιο «γλεντζέδικα» τα τραγουδήσαμε μαζί με τον Κώστα Μακεδόνα στο τελευταίο μέρος της συναυλίας και μιλάμε για τραγούδια που έχουν κάνει τεράστια επιτυχία αλλά και κάποια από το σύνολο της προσωπικής του δισκογραφίας. Εξάλλου, δεν γινόταν να αποχωρήσει από τη σκηνή χωρίς να μας θυμίσει τα ωραιότερα «Μαργαριτάρια» του Ζήκα, το «Στο Λευκό τον Πύργο» του Ζαμπέτα ή το «Κάτσε καλά» των Νικολόπουλου – Δαβαράκη. Λίγο πριν τα φώτα κλείσουν, τραγουδήσαμε παρέα μερικούς στίχους ξανά από το «Μόνο μια φορά» και μαζί με την Αφροδίτη, μας έδωσε το κίνητρο να γίνουμε ένα μαζί τους, συνoδεύοντάς τους a cappella – και η χαρά του διαγράφηκε μεμιάς στο πρόσωπο και στο χαμόγελο του Έλληνα ερμηνευτή καθώς χωρίς προγραμματισμό, ήταν το καλύτερο «κλείσιμο» που θα μπορούσε να ολοκληρώσει τη βραδιά.

Με «Το ποδήλατο» είπαμε οριστικά αντίο καθώς «…τα ποδήλατά μας όπως τα όνειρά μας ξέρουν από ανηφοριές…»

Ευχαριστούμε πολύ Κώστα Μακεδόνα! Εις το επανιδείν!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Βλαχοπούλου Ελένη 2 Αυγούστου, 2020 at 7:31 μμ

    Συγχαρητήρια! Εξαιρετική δουλειά, υπέροχο φωτογραφικό υλικό που μαζί με την γλαφειρή πένα σου μας δίνει πεντακάθαρα το στίγμα της υπέροχης αυτής συναυλίας!

  • Leave a Reply

    error: Content is protected !!