Ταξιδια

Η ποίηση μας ταξιδεύει. Αλλά τη σκοτώνουμε κάθε μέρα.

22 Ιανουαρίου, 2020

*Με αφορμή τον θάνατο της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, διάσπαρτες εικόνες και σκέψεις του νου που βρήκαν δίοδο σε ένα κομμάτι χαρτί

 

Η ποίηση μας ταξιδεύει. Αλλά τη σκοτώνουμε κάθε μέρα.

 Γράφει η Κατερίνα Μαθιουδάκη

Σε αυτό που δεν ειπώθηκε, στην αγκαλιά που δεν δόθηκε, στον παφλασμό των κυμάτων που έγδαρε τα βράχια, στο ανεπαίσθητο «σ’ αγαπώ» πίσω από μια συγγνώμη. Στο χρώμα της καραμέλας που έβαψε την Επίδαυρο λίγο πριν νυχτώσει, στο κουρασμένο βλέμμα του περαστικού που κοιτά με θλίψη τα βήματα καθώς ξεμακραίνουν στον ορίζοντα. Ποίηση είναι μια φίνα νωχελική φιγούρα του κύκνου που χορεύει στο νερό. Είναι η έμπνευση να μεταμορφώσεις την εικόνα που έχεις, σε μια άλλη εικόνα, δώρο για τους συνοδοιπόρους στο κομμάτι της ζωής που ανήκεις. Είναι η ομορφιά να αποδέχεσαι αυτό που είσαι και να μεταφέρεις τον λογισμό σου σε άλλους κόσμους. Εκεί που ζουν άγγελοι και φεγγοβολούν αστέρια. Εκεί που κάνεις βόλτα πάνω σε χρυσοκίτρινα φεγγάρια και στήνεις πλεκτάνες για να μην επιστρέψεις.

Η ποίηση μας ταξιδεύει. Αλλά πεθαίνει κάθε μέρα.

Η ποίηση ταξιδεύει. Kαι ανασταίνεται κάθε φορά που κάποιος οδηγείται στο φως.

Σαν αερικό και σαν πληγή.

Στον κόσμο που ματώνει, που ξεχνά και που συγχωρεί.

 

Cover photo: Art by Sophie Blackall for a letter by Neil Gaiman from A Velocity of Being Letters to a Young Reader.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

error: Content is protected !!