Τεχνες και Προσωπα

Η Κατερίνα Μαθιουδάκη συνομιλεί με τον Άκη Σιδέρη / Συνέντευξη

9 Σεπτεμβρίου, 2020

Δημοσιογραφική επιμέλεια: Κατερίνα Μαθιουδάκη

 

Δηλώνει φύσει και θέσει αισιόδοξος άνθρωπος, αν και εγώ θα τον χαρακτήριζα φύσει και θέσει καλλιτέχνη – εξάλλου το δηλώνουν και οι ίδιες οι σπουδές του αλλά και η πλήρης αφοσίωσή του σε αυτό που μελετά, ερευνά, παράγει έργο και αγαπά, αρχικά μέσα από την τέχνη του χορού και της κίνησης και παράλληλα της μουσικής και έπειτα, της υποκριτικής. Ο Άκης Σιδέρης γεννήθηκε και έζησε στην Ύδρα μέχρι τα 18 του χρόνια, αλλά αμέσως μετά έβαλε πλώρη για άλλες πολιτείες που θα του έδιναν την ελευθερία να εκφραστεί και να εξελιχθεί ως προσωπικότητα και ως καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία. Σπούδασε χορό στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Ραλλού Μάνου και Δόρας Στράτου και υποκριτική στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Σύγχρονο Θέατρο, ενώ είναι απόφοιτος πιάνου και θεωρητικών στο Εθνικό Ωδείο. Θεωρεί πως την πόρτα της υποκριτικής την άνοιξε αργά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά να ακολουθείς τα όνειρά σου, να εξελίσσεσαι και να ονειρεύεσαι αφού η κάθε επαγγελματική του ασχολία ήταν ο κρίκος που θα τον οδηγούσε στην επόμενη και ταυτόχρονα στην μετουσίωσή του σε αυτό που είναι σήμερα επί σκηνής αλλά και εκτός αυτής. Με αφορμή τις παραστάσεις της «Όμορφης Πόλης» στο Ηρώδειο στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου στις οποίες πρωταγωνιστεί δίπλα στα ιερά τέρατα του ελληνικού θεάτρου, είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί του μέσω τηλεφώνου – μια συνέντευξη που απόλαυσα γιατί εξελίχθηκε σε μια πολύ ωραία κουβέντα αφού από ένα σημείο και μετά ένιωσα ότι μιλάω με ένα φίλο μου και όχι με κάποιον που δεν γνωρίζω – και να αναφερθούμε στην επιστροφή της «Όμορφης Πόλης» επί σκηνής και τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες σε συνδυασμό με τα όσα βιώνει ο πολιτισμός σήμερα μετά την έλευση του covid-19 στη ζωή μας. Άκη μου, καλή επιτυχία στο Ηρώδειο …και ραντεβού στα επόμενα με ορμή και δύναμη!

Κατερίνα Μαθιουδάκη: Θα ήθελα να μου πεις, καταρχήν, με τη διάθεση σε βρίσκω αυτή την εποχή με δεδομένο το γεγονός ότι ζήσαμε ένα δύσκολο χειμώνα λόγω του εγκλεισμού και ένα εξίσου δύσκολο καλοκαίρι, ειδικά με αυτά που συμβαίνουν στο χώρο του πολιτισμού.

Άκης Σιδέρης: Παρόλο που εγώ γενικότερα είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξος άνθρωπος – τουλάχιστον αυτό έχω επιλέξει, γι’ αυτό και προσπαθώ πάντα να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο – στην παρούσα φάση, δυστυχώς, είμαι απαισιόδοξος. Πραγματικά δεν ξέρω πως μπορώ να αντιμετωπίσω όλο αυτό που συμβαίνει μιας και η δουλειά που κάνω, οι παραστατικές τέχνες και γενικότερα η τέχνη, δεν μπαίνουν απλά στα στεγανά ενός επαγγέλματος αλλά είναι συνυφασμένες και με τα όνειρά μας. Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να κάνω όνειρα. Παρόλα αυτά, ελπίζω τουλάχιστον τα πράγματα να μείνουν ως έχουν, έστω με αυτά τα μικρά παραθυράκια που έχουμε βρει ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε κάποιες παραστάσεις, ακόμα και περιορισμένες, για να μπορούμε να δημιουργούμε και να είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτή η δουλειά έχει να κάνει και με την προσωπική μας ευτυχία, είναι ένας συνδυασμός πολλών πραγμάτων. Δεν είναι μια δουλειά που σε απασχολεί σε ένα συγκεκριμένο ωράριο. Το επάγγελμα αυτό είναι ένα, είναι μέρος της ζωής μας… Είναι η ζωή μας η ίδια. Και δυστυχώς, το κράτος δεν έχει προνοήσει για εμάς. Αυτό μας πληγώνει, μας αποσυντονίζει και δεν μας αφήνει  στην παρούσα φάση να κάνουμε όνειρα.

Κ.Μ: Στην καραντίνα είδαμε πολλές μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις. Πώς σου φάνηκε αυτή η πρωτοβουλία; Θεωρείς ότι θα επηρεάσει τον χώρο σου αρνητικά στο άμεσο μέλλον;

Α.Σ: Δεν συμφωνώ… Σαφώς και θα επηρεάσει τον χώρο αρνητικά εφόσον είναι τόσο εύκολο πλέον να διατίθενται παραστάσεις μαγνητοσκοπημένες. Μην ξεχνάμε πως για εμάς τους ηθοποιούς είναι εντελώς διαφορετική η διαδικασία. Καταρχάς, δεν προκύπτει ένα καλό αποτέλεσμα. Πλην των παραστάσεων που καλύπτονται με έναν ειδικό φωτισμό και είναι πιο προσεγμένες, οι περισσότερες παραστάσεις απαιτούν μια άλλη ενέργεια στη σκηνή από εμάς, η οποία δεν αποτυπώνεται στο γυαλί. Μιλάμε για εντελώς διαφορετικές λειτουργίες. Εξάλλου, η αίσθηση που υπάρχει στο θέατρο και η σχέση που υπάρχει στο θέατρο με τον θεατή ο οποίος με την ενέργειά του μπορεί να κατευθύνει την παράσταση και να είναι κάθε φορά και διαφορετική – με μικρές αποχρώσεις που όμως κάνουν τη διαφορά – δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί όταν έχεις ένα τρικάμερο απέναντί σου και σε καταγράφει. Δεν έχει καμία σχέση το αποτέλεσμα που βιώνει ο θεατής με το αποτέλεσμα που θα βιώσει ο τηλεθεατής, όταν υπάρχει ενδιάμεση κάμερα. Είναι άλλη λειτουργία και άλλη τεχνική.

K.M:  Έχεις τελειώσει τη σχολή της Ραλλού Μάνου και της Δόρας Στράτου. Ο χορός ήταν το όχημά σου για να περάσεις στη θέατρο; Το θέατρο ήταν πάντα ο τελικός σου στόχος;

Α.Σ: Παρόλο που υπήρξα «ο καλός ο μαθητής» ο οποίος ήθελα πάντα να ολοκληρώνω ότι ξεκινούσα, έχοντας κάνει και κάποιες πολύ σοβαρές σπουδές πάνω στη μουσική και όχι μόνο στο χορό, γνώριζα από την πρώτη στιγμή πως όλο αυτό το έκανα για να μπορέσει να με βοηθήσει στην υποκριτική, σε ό,τι αφορά τον ρυθμό της παράστασης. Για παράδειγμα, να μπορώ να διαβάζω μια παρτιτούρα και να μπορώ να κινούμαι. Παρόλα αυτά, επειδή ήμουν αγόρι, είχα την τύχη να δουλέψω με εξαιρετικούς χορογράφους, ως χορευτής αρχικά. Αυτό βέβαια είναι το θετικό κομμάτι καθώς είχα πάντα δουλειά και βρισκόμουν μέσα στο χώρο του θεάτρου. Το αρνητικό είναι ότι άργησα πάρα πολύ να μεταπηδήσω στην υποκριτική. Έγινε τη στιγμή στην οποία, ίσως, δεν είχα τις αντοχές να είμαι στο χορό. Παρόλα αυτά, τα λίγα χρόνια που είμαι στον τομέα της υποκριτικής, είμαι ευτυχισμένος γιατί έχω κάνει εξαιρετικές συνεργασίες που τις κουβαλάω πραγματικά μέσα μου και είναι η «προίκα» μου… Είμαι πανευτυχής για αυτό! Έχω υπάρξει πολύ τυχερός και ευχαριστώ καθημερινά τον Θεό – ή ό,τι άλλο πιστεύει ο καθένας! – για οτιδήποτε μου συμβαίνει επαγγελματικά.

K.M: Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στην «Όμορφη Πόλη»; Τι σημαίνει για σένα;

Α.Σ: Η συμμετοχή μου στην «Όμορφη Πόλη» προέκυψε με έναν πολύ όμορφο τρόπο από τον «καλό μου άγγελο», τον Γιώργο Βάλαρη. Είχαμε συνεργαστεί σε άλλη μία παράσταση πριν πέντε χρόνια, στο «80s The Musical» και παρόλο που συζητούσαμε να συνεργαστούμε και σε άλλες παραστάσεις που έστηνε ο Γιώργος δεν προέκυπτε. Συνέβη όμως για αυτή την παράσταση με έναν πολύ όμορφο τρόπο, με το να βρεθούμε στην Ύδρα και να μου πει ότι με έχει στο μυαλό του για την «Όμορφη Πόλη». Και τότε του είπα να μην με έχει απλά στο μυαλό του, να με έχει σίγουρο! Ήθελα πάρα πολύ να συμμετέχω σε αυτή τη δουλειά γιατί ήξερα από τη στιγμή που συμφώνησα πως η «Όμορφη Πόλη» θα αποτελεί για μένα σταθμό στη ζωή μου αλλά και σύγκριση αναπόφευκτα με οτιδήποτε άλλο επαγγελματικά ακολουθήσει!

K.M: Από την «Όμορφη Πόλη» του 1962 στην «Όμορφη Πόλη» του 2020. O Γιώργος Βάλαρης μιλά για μια «σύγχρονη λαϊκή τραγωδία».

Α.Σ: Ναι, καθώς οι ηθοποιοί λειτουργούμε – όχι μόνο εμείς αλλά και οι χορευτές και οι τραγουδιστές – ως χορός τραγωδίας που μεταφέρουμε τον λόγο του Μίκη Θεοδωράκη και την ποίησή του που δυστυχώς – και λυπάμαι που το λέω – είχα διαβάσει ελάχιστα πράγματα. Λυπάμαι για τον χρόνο που έχω χάσει γιατί μπαίνοντας στις πρόβες, θέλησα να μάθω όλο και περισσότερα. Θεωρώ ότι η ποίηση είναι ένα ακόμα ταλέντο του, αν μου επιτρέπεται θα το χαρακτήριζα εφάμιλλο του συνθετικού του ταλέντου αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς, επισκιάστηκε από το τεράστιο μουσικό του ταλέντο. Επίσης, ως “η φωνή” του καλλιτεχνικού έργου του Μίκη Θεοδωράκη σε εμάς, ο Γιώργος Βάλαρης μας μίλησε για το τι συνέβαινε όταν ο Μίκης, για παράδειγμα, έγραφε το τάδε ποίημα ή τι είχε συμβεί στη ζωή του τη δεδομένη στιγμή και όλο αυτό εμένα πραγματικά με μάγεψε. Μπήκα στον κόσμο του Μίκη Θεοδωράκη και τον αγάπησα ακόμα περισσότερο.

Κ.Μ: Μίλησες πριν λίγο για τις πρόβες της «Όμορφης Πόλης» και θα ήθελα να με βάλεις νοητά σε αυτό το ταξίδι! Να μου πεις αρχικά πως βίωσες τις πρόβες και όλη τη διαδρομή μέχρι την πρώτη επαφή με το κοινό στο Μέγαρο Μουσικής.

Α.Σ: Θα σου πω ακριβώς αυτό που σκέφτομαι τώρα, χωρίς να ωραιοποιήσω τίποτα! Όταν είδα την ομάδα της «Όμορφης Πόλης» πραγματικά αγχώθηκα. Θεώρησα ότι έχουμε να κάνουμε με μια dream team μαζεμένη σε μία παράσταση… Δεν μιλάμε απλά για πολύ καλούς ηθοποιούς! Εγώ, που δεν έχω την εμπειρία όλων αυτών των σπουδαίων ηθοποιών που οι περισσότεροι είναι και θεατράνθρωποι, σκεφτόμουν πώς θα ανταπεξέλθω εφόσον δεν έχω την εμπειρία τους… Κι όμως όλο αυτό, μπαίνοντας στις πρόβες, καλύφθηκε αμέσως από την γενναιοδωρία τους και από τη διάθεσή τους να δουλέψουμε ως ομάδα χωρίς τίποτα αρνητικό και χωρίς κανένα «βεντετιλίκι». Ήμαστε όλοι ένα, ήμαστε μια αγκαλιά και το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν να μεταφέρουμε σωστά τον λόγο και τη ψυχή του Μίκη Θεοδωράκη για να έχουμε μια καλή παράσταση που να φτάσει στους θεατές και να γίνουμε ένα. Άλλωστε αυτός ήταν και ο στόχος του Γιώργου Βάλαρη και τα οφείλουμε όλα σε εκείνον, καθώς μας κατεύθυνε πραγματικά σωστά, με αγάπη αλλά και με πάθος για αυτό που άρχισε να δημιουργεί μέσα από εμάς, με εμάς μαζί. Οπότε όλο αυτό το ταξίδι ήταν ένα μαγικό ταξίδι που τελείωσε τόσο όμορφα και βγήκε στο κοινό με τόση αγάπη, γι’ αυτό το αγάπησε και το ίδιο το κοινό. Ήταν 100% εκεί και τα συναισθήματα που νιώσαμε ήταν μαγικά!  Ίσως οι λέξεις δεν τα φτάνουν να τα περιγράψω αυτή τη στιγμή.

Κ.Μ: Το γεγονός πάντως ότι το απόλαυσες είναι πάρα πολύ σημαντικό…

Α.Σ: Βέβαια, γιατί δεν συμβαίνει πάντα!

Κ.Μ: Ακριβώς!

Α.Σ: Και από την αρχή θεωρούσα ότι ίσως οι προσωπικές μου ανασφάλειες δεν θα με άφηναν να το απολαύσω, αλλά έγινε ακριβώς το αντίθετο. Και αν μου επιτρέπεις να πω κάτι ακόμα, παρόλο που ζήσαμε όσα ζήσαμε σε αυτή την παράσταση, ήταν πολύ στενάχωρο που κόπηκε έτσι βίαια, ενώ ήταν να συνεχίσει και τον Μάη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Μας πίκρανε όλους πολύ γιατί θεωρούσαμε ότι έχει να δώσει πολλά ακόμα. Μόλις πριν ένα μήνα έλαβα ένα μήνυμα από τον Γιώργο Βάλαρη και τους συνεργάτες του που μου είπαν ότι θα γίνουν οι δύο παραστάσεις στο Ηρώδειο και πραγματικά αισθάνθηκα σαν κάτι να μπήκε πάλι στη θέση του!

Κ.Μ: Είχε μπει μια άνω τελεία και κάποια στιγμή θα ερχόταν η ώρα που θα βάδιζε πάλι στον δρόμο της… Αν, και να σου πω την αλήθεια, θεωρώ πως τέτοιες παραστάσεις, δεν κλείνουν ποτέ τον κύκλο τους. Μπορούν να επανέρχονται ανά διαστήματα, να μεταφέρουν τα μηνύματά τους και μακάρι να ευνοούν και τα οικονομικά μια τέτοια συνθήκη, γιατί σε μεγάλες και δαπανηρές παραγωγές, στην Ελλάδα του σήμερα, ως επί το πλείστον εκεί «παίζονται» όλα.

Α.Σ: Αυτή η παράσταση είναι φτιαγμένη από πολυάσχολους ανθρώπους, με πάρα πολλές προτάσεις. Το να βρεθούν κοινοί χρόνοι είναι δύσκολο. Όταν έχει ροή μια παράσταση, είναι πιο εύκολο να συνεχίσει.  Όταν σταματάει βίαια, είναι πολύ δύσκολο μετά να ξαναρχίσει από την αρχή. Κι όμως έγινε γιατί όλοι το αγαπούσαμε και όλοι προσπαθούσαμε να βρούμε κοινό ελεύθερο χρόνο.

Κ.Μ: Άσε που υπάρχουν και πολλοί που δεν είδαν την «Όμορφη Πόλη» όπως εγώ…! Δεν σας πρόλαβα… 

Α.Σ: Ήταν αστείο το γεγονός ότι υπήρξε η παράσταση που μου έλεγαν όλοι «Θέλω πολύ να έρθω να την δω, θα προσπαθήσω να έρθω την επόμενη εβδομάδα» και τους έλεγα… «Μην προσπαθήσεις, δεν υπάρχουν εισιτήρια, είμαστε sold out»!  Δεν είχαμε προσκλήσεις ούτε και για εμάς.

Κ.Μ: Αυτό, Άκη, είναι ευτυχία τις εποχές που διανύουμε!

Α.Σ: Είναι δυνατόν; Ειδικά σε τέτοιες εποχές! Για παράδειγμα, πριν φτάσουμε στη Θεσσαλονίκη ξέραμε ότι θα είμαστε γεμάτοι και προστέθηκαν και παραστάσεις… Είναι μεγάλη ευτυχία αυτό για εμάς. Και μεγάλη ανακούφιση, ακόμα και οικονομική, για να είμαστε ειλικρινείς.

 Κ.Μ: «Άνθρωποι μαυροφορεμένοι και σημερινοί που ζουν τον έρωτα, βιώνουν την ξενιτιά, αντιμετωπίζουν τον θάνατο, οραματίζονται την επανάσταση, κερδίζουν την αξία τους μέσα στον χρόνο». Το διάβασα στο διαδίκτυο, σε μια συνοπτική κριτική της παράστασής σας.

Α.Σ: Αυτή είναι η «Όμορφη Πόλη», αυτή είναι όλη η παράσταση. Μιλάει για την ξενιτιά, είναι ένα θέμα που μας απασχόλησε αρκετά την δεκαετία αυτή που διανύουμε μέσα από την οικονομική κρίση. Πολλοί νέοι έφυγαν και στην ουσία το ξαναζήσαμε. Μιλάει για το θάνατο, μια διαχρονική αξία που φτάνει στη λύτρωση και φυσικά για τον έρωτα, που ο Μίκης Θεοδωράκης είναι φύσει και θέσει ερωτικός καλλιτέχνης και όλο αυτό, μέσα από μια σύγχρονη ματιά, αλλά και μέσα από τις χορογραφίες όπου θα έρθεις και θα καταλάβεις ότι είμαστε ένα. Αυτό το οφείλουμε στον Γιώργο Βάλαρη, που είχε το όραμα να μπορέσει να μας κάνει μια γροθιά, όπως άλλωστε είναι και μια πόλη. Μια όμορφη πόλη… Χαοτική μπορεί, αλλά με ζωή. Αυτή τη ζωή έβγαλε ο Γιώργος Βάλαρης μέσα από το έργο του Μίκη Θεοδωράκη.

Κ.Μ: Με αφορμή την τελευταία φράση της προηγούμενης ερώτησης, εσύ πως κερδίζεις την αξία σου μέσα στον χρόνο;

Α.Σ: Την κερδίζω με την πίστη μου σε ό,τι αγαπώ και σε ό,τι ονειρεύομαι και θέλοντας να δίνω αγάπη στους γύρω μου γιατί πιστεύω ότι όταν δίνεις αγάπη, θα σου επιστραφεί στο δεκαπλάσιο.

Κ.Μ: Είναι επώδυνος ο χωρισμός με ένα ρόλο όταν τελειώνει η παράσταση;

Α.Σ: Ναι, είναι. Αλλά είναι η φύση της εργασίας αυτή… Επαγγελματικός χωρισμός είναι σαν να τελειώνει μια σχέση. Όλοι οι ηθοποιοί έχουμε εκπαιδευτεί ώστε να είμαστε πάντα έτοιμοι να δεχτούμε μια αγκαλιά ή ένα φιλί επί σκηνής, πράγματα τα οποία δημιουργούν κάποιες σχέσεις γρήγορες, που σίγουρα στη ζωή θέλουν πολύ περισσότερο χρόνο για να αναπτυχθούν. Επίσης, εμείς οι ηθοποιοί έχουμε μάθει και μέσα από τις πρόβες να λειτουργούμε λίγο πιο γρήγορα και όλο αυτό δημιουργεί γρήγορες αλλά σημαντικές σχέσεις, με ουσία, που όταν αυτό τελειώνει επί σκηνής και πάμε σπίτια μας, είναι επώδυνο και πραγματικά έρχεται η επόμενη παράσταση για να κατευνάσει όλο αυτό που νιώσαμε. Στη παρούσα φάση, θεωρώ ότι προσωπικά μου πήρε λίγο παραπάνω χρόνο να συνειδητοποιήσω ότι κάτι ολοκληρώθηκε …Και ευτυχώς συνεχίζεται!

Κ.Μ: Υπάρχει όμως πάντα μια ανανέωση στη δική σας περίπτωση καθώς κάθε τέλος ορίζει μια καινούργια αρχή.

Α.Σ: Το βιώνουμε σαν έναν μικρό θάνατο που όμως μετά, περιμένουμε να έρθει μια καινούργια ζωή. Αν με ρωτούσες για οποιαδήποτε άλλη παράσταση, ίσως να μην απαντούσα έτσι. Αυτή τη φορά μιλάω για μια παράσταση που θα αποτελεί σταθμό στη ζωή μου και θα μου πάρει πολλά χρόνια για να το αποβάλλω όλο αυτό… Θα έρθουν και άλλες συνεργασίες όμορφες. Και μόνο που ξεκινάει κάτι καλό, θα συνεχίσει με κάτι καλό, έτσι πιστεύω για τη ζωή μου. Αλλά σαφώς είναι αυτό που λένε «η πρώτη αγάπη σου μένει»! Αργότερα πολλές αγάπες έρχονται στη ζωή μας και θα είναι σημαντικές, μπορεί και δεύτερη σημαντική αγάπη να έρθει. Και μακάρι να υπάρξει, το επιδιώκω!

Κ.Μ:  Έχεις σπουδάσει μουσική, χορό, θέατρο. Ποιο είδος σε γοητεύει περισσότερο; Μπορείς να τα δεις μεμονωμένα;

Α.Σ: Σαφώς μπορώ να τα δω μεμονωμένα. Μέσα από τη μουσική εκφράζομαι για τον εαυτό μου, μέσα από το χορό εκφράζομαι γενικότερα και είναι λύτρωση για μένα. Όμως η υποκριτική είναι το πιο δύσκολο στάδιο καθώς δεν είναι απλά μια τέχνη, είναι μια ολόκληρη επιστήμη που περιλαμβάνει μέσα της όλες τις τέχνες. Άρα, αισθάνομαι ότι λυτρώνομαι εργαζόμενος πάνω στην υποκριτική που περιλαμβάνει τα πάντα και έγκειται σε μια εντελώς διαφορετική λειτουργία. Μια σχολή χορού μπορεί να εξαντλεί τη βασική εκπαίδευση μέσα σε τρία χρόνια, από την άλλη πλευρά όμως η υποκριτική δεν τελειώνει ποτέ. Πάντα είσαι μαθητής, πάντα πρέπει να μαθαίνεις, πάντα πρέπει να ενημερώνεσαι και να διαβάζεις. Είναι τρόπος ζωής.

 Κ.Μ: Τι κρατάς από την παιδική σου ηλικία και τα χρόνια στην Ύδρα;

Α.Σ: Τα πάντα κρατάω… Τώρα με πετυχαίνεις στην Ύδρα, στο λιμάνι και πριν είχα μια συζήτηση σχετική καθώς ήρθα στην Αθήνα, πήρα σπίτι και τα μισά μου χρόνια τα ζω στην Αθήνα… Κι όμως, ποτέ η Αθήνα δεν κατάφερε να γίνει ο τόπος μου. Νιώθω στην Αθήνα ότι ακόμα και τώρα είμαι τουρίστας. Η Ύδρα είναι ο τόπος μου, είναι τα πάντα εδώ. Είναι τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα, είναι τα πρώτα βήματα που έκανα, είναι η ζωή μου εδώ, οι γονείς και οι συγγενείς μου και είναι σημείο αναφοράς το νησί. Πάντα στα δύσκολα έρχομαι εδώ.

Κ.Μ: Άκη, υπήρχε από τα χρόνια στην Ύδρα ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης;

Α.Σ: Είχα δει μια ταινία του Fred Astaire στα 5 μου χρόνια και δείχνοντας τότε στην τηλεόραση, είπα ότι «Εγώ θέλω να κάνω αυτό που κάνει ο κύριος»! Βέβαια, δεν κατάφερα να κάνω αυτό που κάνει ο κύριος… (γέλια) Όμως άρχισε να λειτουργεί μέσα μου τι έκανε εκείνος για να μάθω κι εγώ να το κάνω και έτσι ξεκίνησα χορό και μουσική. Στα χρόνια τα δικά μου και μιλάω για τη δεκαετία του ’90 που ήμουνα παιδί στην Ύδρα και σε ό,τι αφορά την τέχνη – παρόλο που η ζωγραφική και η γλυπτική είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο – και ειδικότερα το θέατρο, δεν είχαμε προσλαμβάνουσες. Άρα καταλαβαίνεις ότι τα εφηβικά μου χρόνια ήταν δύσκολα καθώς προσπαθούσα να κάνω χορό και αναγκαζόμουν να πάω στον Πειραιά για να κάνω δύο φορές την εβδομάδα. Αντιμετώπισα δυσκολίες πολλές, θέλοντας να κάνω αυτό που ονειρευόμουν.     

Κ.Μ: Τι αγαπάς και τι απορρίπτεις στην Αθήνα;

Α.Σ: Μμμ, ωραία ερώτηση… Αγαπώ την ενέργειά της εκεί, γύρω στην Ακρόπολη που είναι και το σπίτι μου… Όσο για δεύτερο σκέλος, δεν ξέρω αν θα έπρεπε να απορρίψω κάτι από μια πόλη που ποτέ δεν κοιμάται… Αγαπώ τα πάντα αλλά δεν μου αρέσουν και τα πάντα πολλές φορές. Με ενοχλεί το κυκλοφοριακό, το καυσαέριο, το ότι είναι πλέον – προφανώς ήταν πάντα αλλά εγώ τα τελευταία χρόνια το βιώνω – μια πόλη που δεν έχεις επαφή με τον διπλανό σου. Είναι όλοι κλεισμένοι στο καβούκι τους και αυτό συμβαίνει σε κάθε μεγάλη πόλη, πόσο μάλλον σε μια πρωτεύουσα. Αλλά παρόλα αυτά έρχεται να το επισκιάσει το γεγονός ότι η Αθήνα είναι μια γοητευτική γυναίκα που μπορεί να σε πλανεύει ανά πάσα ώρα και στιγμή! Οπότε οτιδήποτε αρνητικό μπορεί πολύ απλά να το ξεχάσεις…

Κ.Μ: Αν η ζωή σου ήταν μια ταινία ποια θα ήθελες να είναι;

Α.Σ«La vita è bella»!

Κ.Μ: Πολύ ωραία ταινία! Και με ωραία μηνύματα… Δεν σε ξέρω, αλλά νομίζω πως σου ταιριάζει… Παρόλα τα δεινά που συμβαίνουν, πάντα βλέπεις τη θετική πλευρά των πραγμάτων, σωστά;

Α.Σ:  Φυσικά και «πέφτουμε» γιατί είμαι Σκορπιός μέσα σε όλα τα άλλα… Αλλά «πέφτουμε» και ξέρουμε ότι θα το βιώσουμε και θα πέσουμε στα πατώματα για να ξανανέβουμε μετά.

Κ.Μ: Είναι και αυτός ο τρόπος να ξαναγεννηθείς μέσα από τις στάχτες σου…

Α.Σ: Είναι πολύ φυσιολογικό, δεν μπορείς να είσαι μονίμως χαρούμενος ούτε και συνέχεια άσχημα. Οι καταστάσεις της ζωής σε οδηγούν εκεί. Πάντα όμως πρέπει να βλέπεις την αισιόδοξη πλευρά.

Κ.Μ: Είναι αυτό, θεωρώ, που είπες και στην αρχή της συνέντευξης. Ότι αποφασίζεις κάποια στιγμή να είσαι καλά.

Α.Σ: Ναι, ναι… Και θα είμαι μετά. Και θα είμαι χωρίς να χρειαστεί να κάνω κάτι γι’ αυτό.

Κ.Μ: Ποια θα ήταν για σένα η ιδανική επόμενη μέρα;

Α.Σ: Η ιδανική επόμενη μέρα θα ήταν να ξυπνήσω και να βρεθώ στην Ύδρα, σε ένα σημείο που θα τον έχουμε μετατρέψει σε βωμό και θα καίμε όλες αυτές τις απαίσιες μάσκες που μας κάνουν τη ζωή δύσκολη και θα μπορούμε να είμαστε όλοι αγκαλιά, θα μπορούμε να φιληθούμε και να μιλήσουμε σε κοντινή απόσταση χωρίς να έχουμε κανέναν φόβο από ιούς ή οτιδήποτε άλλο…

Κ.Μ: Ο φόβος μοιάζει να είναι και ο στόχος, δυστυχώς.

Α.Σ: Τρομολαγνεία θα το ονόμαζα, εμένα αυτό με ανησυχεί. Σαφώς και ο ιός υπάρχει, κανείς δεν το αρνείται και καλό είναι που προστατευόμαστε. Όμως όλο αυτό μοιάζει τραβηγμένο από τα μαλλιά και εμένα αυτό με ανησυχεί και με εξοργίζει κάποιες φορές. Εν ονόματι της πανδημίας, μπορούμε να σταματήσουμε την εργασία μας και να κλειστούμε σε ένα σπίτι χωρίς να υπάρχει καμία πρόνοια. Μιλώντας με φίλους μου στο εξωτερικό, τους φάνηκε πολύ περίεργο το γεγονός ότι για εμάς δεν υπάρχει κάποιο σταθερό επίδομα αυτή τη στιγμή και το κράτος δεν κάνει κάτι, όταν σε αντίθεση στην Αγγλία δίνεται το 80% του μισθού… Είναι όμως και άλλα προβλήματα, τα οποία δεν έχουμε προβλέψει και δεν πάνε πέρα μόνο την εργασία και τα όνειρα αλλά και την επιβίωσή μας.

Κ.Μ: Μα ακόμα και τα επιδόματα, από ένα σημείο και μετά, δεν είναι λύση. Ο άνθρωπος οφείλει να είναι παραγωγικός και να προσφέρει ζώντας μια φυσιολογική ζωή στο μέτρο του δυνατού γιατί όσο και να προστατεύεις με αυτό τον τρόπο τη σωματική σου υγεία, μετά θα έρθει και η ώρα που θα κλονιστεί και η ψυχική σου υγεία… 

Α.Σ: Ένας συνδυασμός των δύο θα ήταν ιδανικός… Δυστυχώς – ίσως έχει πανικοβληθεί η κυβέρνηση, δεν ξέρω – έχουν προνοήσει για το ένα μόνο.

Κ.Μ: Εμείς όμως ελπίζουμε και θα συνεχίσουμε να το παλεύουμε, όπως ξέρουμε!

Α.Σ: Έτσι είναι!

Κ.Μ: Άκη, σε ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα μας! Ραντεβού στο Ηρώδειο και Καλή Επιτυχία από καρδιάς στην «Όμορφη Πόλη» σας!

Α.Σ: Kατερίνα, χάρηκα πολύ που τα είπαμε! Σε ευχαριστώ πολύ!

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply «Όμορφη Πόλη»: Ωδή στο όνειρο, την πίστη και τις πανανθρώπινες αξίες - Artpass.gr 15 Σεπτεμβρίου, 2020 at 10:13 μμ

    […] Η Κατερίνα Μαθιουδάκη συνομιλεί με τον Άκη Σιδέρη / Συν… […]

  • Leave a Reply

    error: Content is protected !!