Αρθρα Συνεργατων

«Διαβάζω» από την Σοφία Κουκουλά 6/10/2020

6 Οκτωβρίου, 2020

ΔΙΑΒΑΖΩ
Από την Σοφία Κουκουλά

6/10/2020

 

Οκτώβριος: Ο μήνας της δοκιμασίας;

 

«Το χειρόγραφο της Άκρα» του πλέον πολυδιαβασμένου και πολυμεταφρασμένου Paulo Coelho δεν είναι ένα βιβλίο, που μόλις κυκλοφόρησε. Αποτελεί μέρος της σειράς βιβλίων του, κάτι παραπάνω από γνωστού, συγγραφέα, που διατηρεί την συγκεκριμένη ιδιότητα από το μακρινό 1974. «Το χειρόγραφο της Άκρα» γράφτηκε και κυκλοφόρησε στα πορτογαλικά το 2012 ενώ στην χώρα μας κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Λιβάνη το 2013, σε μετάφραση, από τα πορτογαλικά, της Μάτας Σαλογιάννη. Για ποιον λόγο όμως προτείνουμε το συγκεκριμένο βιβλίο για τον μήνα Οκτώβριο;

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου ο συγγραφέας έχει επιλέξει να βάλει, σαν εν κατακλείδι ή σαν προτροπή, μια συγκεκριμένη φράση μέσα από το βιβλίο. «Ηττημένος δεν είναι αυτός, που χάνει, αλλά αυτός, που παραιτείται» είναι το απόφθεγμα του πρωταγωνιστή κόπτη του βιβλίου, που ‘χει επιλέξει ο Paolo Coelho, να γραφτεί στο οπισθόφυλλο κι είναι πράγματι μια φράση, που ενστερνίζεται απόλυτα ο ίδιος για την ζωή του, στενά παρακολουθώντας τον κανείς, όχι μόνο μέσα από την βιβλιογραφία του, αλλά και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία χρησιμοποιεί με μεγάλη άνεση, αλλά και μέσα από την τελευταία ταινία, που έδειχνε όλη την πορεία ζωής του από τις πτώσεις μέχρι την ανάσταση και ξανά και ξανά. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο ίδιος αντιμετώπισε πολλές ψυχολογικές κι υπαρξιακές διακυμάνσεις μέχρι να βρει τον προσωπικό του δρόμο, αυτόν της συγγραφής αλλά ακόμα και τότε η επιτυχία δεν ήρθε πολύ εύκολα. Για να μπορέσει να χαρακτηριστεί ένας από τους πιο επιτυχημένους συγγραφείς του αιώνα θα περάσει από εγκλεισμούς, φυλακίσεις, συγκρουύσεις, αναζητήσεις και πολύ ενδοσκόπηση μέχρι εν τέλει να παραδεχτεί ότι έφτασε στο σημείο, που πια δεν φοβάται τον θάνατο, γιατί επιτέλους συμφιλιώθηκε κι είναι εν ειρήνη. Πολύ περιεκτικά εδώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα έργα του έχουν μία ιδιαίτερη και μυστικιστική ατμόσφαιρα ενώ πολύ σύνηθες θέμα τους είναι η αφοσίωση σε ένα στόχο και η επίτευξή του. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 38 γλώσσες. Του έχουν απονεμηθεί πολλά λογοτεχνικά βραβεία από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης μιας υποψηφιότητας για το περίφημο Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο IMPAC Dublin.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Περιληπτικά, είναι 14 Ιουλίου 1099.  Ενώ η Ιερουσαλήμ προετοιμάζεται για την εισβολή των σταυροφόρων, ένας Έλληνας, γνωστός ως κόπτης, συγκαλεί σε συγκέντρωση τους νέους, τους γέρους, τους άντρες και τις γυναίκες της πόλης. Το πλήθος, που αποτελείται από χριστιανούς, εβραίους και μουσουλμάνους, φτάνει στην πλατεία πιστεύοντας πως θα ακούσει μια ομιλία για το πώς να προετοιμαστεί για τη μάχη, όμως ο κόπτης δε θέλει να τους πει αυτό. Όλα δείχνουν πως επίκειται η ήττα, αλλά ο Έλληνας θέλει απλώς να παρακινήσει τους ανθρώπους να αναζητήσουν τη σοφία που υπάρχει στην καθημερινότητά τους και έχει σφυρηλατηθεί από τις προκλήσεις και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Πιστεύει πως η πραγματική γνώση βρίσκεται στις αγάπες που ζούμε, στις απώλειες που υφιστάμεθα, στις στιγμές της κρίσης και της δόξας και στην καθημερινή συνύπαρξη με το αναπόφευκτο του θανάτου.

Η οριοθέτηση του κάθε κεφαλαίου, διακρίνεται μέσω μιας ερώτησης κάποιου από τον αναστατωμένο όχλο προς τον Έλληνα κόπτη και ολοκληρώνεται με μια εκτενή απάντηση του ίδιου. Μετά από παρότρυνση του κόπτη, οι ερωτήσεις του κοινού δεν θα ‘χουν καμία σχέση με στρατηγικές απόκρουσης του αντιπάλου, αλλά με βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης. Η υστεροφημία, η μοναξιά, ο φόβος της αλλαγής, η ομορφιά, η αγωνία για την επόμενη γενιά, τα θαύματα είναι μόνο μερικά από τα θέματα, που διαπραγματεύεται εν μέσω αυτής της πύρινης νύχτας το βιβλίο μέσα από τις απαντήσεις του σοφού ξένου.

Να, γιατί είναι τόσο επίκαιρο τον φετινό πύρινο Οκτώβρη αυτό το βιβλίο. Όσο κι αν τίθεται υπό αμφισβήτηση η φιλοσοφική δεινότητα του συγγραφέα από κάποιους, κυρίως εξ αιτίας της μεγάλης δημοτικότητάς του, είμαστε σίγουροι ότι στο παρόν βιβλίο θα βρει έστω και μια μόνο πρόταση μέσα στις απαντήσεις του κόπτη για να ταυτιστεί. Άλλωστε από την εποχή των σταυροφοριών μέχρι την εποχή μας δεν έχουν αλλάξει και πολλά, αφού οι ερωτήσεις του όχλου είναι πανανθρώπινες και εν τέλει διαχρονικές. Είναι χρήσιμο να ρίξει κανείς μια ματιά στο κεφάλαιο, που κάποιος από το κοινό ρωτάει τον κόπτη για την αγάπη για να του απαντήσει «η μοναδική κι αληθινή επιλογή μας είναι να βυθιστούμε στο μυστήριο αυτής της ανεξέλεγκτης δύναμης» και κάπως έτσι να δώσει και στον αναγνώστη το έναυσμα ν’ αφήσει ότι τον κρατούσε πίσω, για να μπορέσει ν’ αφεθεί στο υπέροχα άγνωστο κόσμο, που τον περιμένει. Εμείς συστήνουμε ανεπιφύλακτα ν’ αφεθείτε αρχικά στα λόγια του σοφού κόπτη. Είναι σίγουρο ότι ζούμε σε μια αντίστοιχη περίοδο δοκιμασίας. Άρα το να αφεθούμε είναι ο μόνος δρόμος. Ας γίνει έτσι. Τουλάχιστον για όσο διαρκέσει αυτός ο Οκτώβρης, που όλοι μας δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε κλεισμένοι πίσω από τα τείχη μας, υπό το καθεστώς μιας άλλης λεηλασίας, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα ενός ανθρώπου, που δεν έχει πάψει να θέλει να ζήσει κι αυτό από μόνο του είναι παρήγορο.

 

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

error: Content is protected !!